خرمشهر تنها یک واژه نیست که تیتر صفحه اول روزنامه های سراسری را در سوم خرداد سال 61 به خود اختصاص دهد، خرمشهر اشک های شوقی است که پس از  رهایی در نی نی چشم یک ملت خانه کرد، خرمشهر هویت ملی مردم سرزمینی است که از گوشت و پوست و استخوان خود سنگری ساختند تا دست تجاوز دشمن کوتاه شود.   خرمشهر، شهری است که جوانانش با اعتقاد های گوناگون، اسلحه غیرت به دست گرفته و رد چکمه های بعثی ها را با خون خود شستند،  شهری که هنوز هم می توان بعضی از کهنه سربازان لشکر عشق را در آن دید که تکه ای از جان خود را در دیار جهان آرا جا گذاشته اند تا امروز نقشه های جغرافیایی خرمشهر را محمره معرفی نکند و پای گربه وطن لنگ نزند.   آری، هنوز هم می توان یادگار های جنگ نابرابر را بر پیکره نخل های سر به فلک کشیده شهر دید که هرچند بعضی از آن ها خمیده اند، اما همچنان نماد صلابت و آزادگی مردم صبور خوزستان بشمار می آیند، نخل هایی که ریشه در خاک ایران دارند و هرچند، زیر آتش توپخانه دشمن سوخته باشند، اما رطبشان از خورشیدی که به ایران می تابد، بارور می شود و محصولشان کام مردم سرزمین خورشید را شیرین می کند.   مظلومیت خرمشهر را می توان از رد گلوله هایی که روی دیوار ها نقش بسته و مسجد جامعی که به نماد استقامت ملت ایران بدل شده است، شناخت، مظلویت این شهر را می توان از خانه های نیمه ویرانی که تنها نشانه زندگی در آن، یک عروسک سوخته بی جان در لابه لای آوار جنگ بود یا قاب عکس شکسته ای که روی دیواری جا ماند، درک کرد.   خرمشهر در اصل ایستگاهی بود که کاروان راهیان نور، آن را مبدا کوچ خود به بهشت قرار دادند، بنابراین مگر می شود در این ایستگاه باشی و شمیم شهادت مشامت را نوازش ندهد، مگر می شود، روی خاک خرمشهر قدم بگذاری و روحانیت شب قبل از عملیات بیت المقدس فضای ذهنت را پر نکند و در آخر، مگر می شود، خروش کارون را به نظاره بنشینی و به یاد خروش رزمندگانت که با خشت جان خویش، ستون آزادی خرمشهر را بنا نهادند، به یاد نیاوری و حضرت امام خمینی(ره) چه تعبیر ارزشمندی بکار بردند که خرمشهر را خدا آزاد کرد.